Vrijdag 30 juli
Nog even twee zichtpunten van Bryce Canyon bezocht die we gisteren gemist hadden.
Eén van de mooiste ligt eigenlijk nog vóór de ingang van het park, nl. Fairyland Viewpoint. Het is ook één van de rustigste.
Van Bryce ging het naar de North Rim van de Grand Canyon, via een ongelooflijk mooie scenic route. De hele tijd rijd je langs schitterende rotsformaties en het geheel doet wat denken aan Monument Valley. Je waant je zo in een John Ford film (ook al waren die in zwart-wit).
De noorkant van de canyon is een eind rijden, en om die reden wellicht trekt die veel minder bezoekers. Eens je binnen in het park bent, rijd je nog een heel eind langs mooie, glooiende weiden omzoomd door bossen.
In de village checkten we in. Klein maar ‘all we need’ – geen airco maar dat was niet nodig, het was eerder koud toen. Teruggekeerd naar de Lodge, waar ons een heuse schok wachtte: wat een zicht vanuit de lobby en het terras! De Lodge staat echt pal op de rand van de canyon. Gewandeld naar Bright Angel Point, waar twee vrouwen de bliksems fotografeerden in de verte. Een van hen had een speciale ontspanner, die detecteert wanneer er een flits te zien is, en - jawel - bliksemsnel afdrukt.
In de deli snacks gekocht en opgegeten op het terras van de Lodge ,m et een ***zicht. Daarna met de auto naar Point Imperial; langsheen verbrande naaldbossen.
’s Avonds gegeten in het restaurant van de Lodge (meatloaf, trout en wild alaska salmon).
De volgende dag was ik als eerste uit de veren, en ik wou meteen even naar de canyon gaan kijken. Dat is het voordeel van in het park te logeren! De wolken kwamen in de canyon drijven, en af en toe kwam de zon erdoor. Niet meteen ideaal, wel met een heel speciaal effect.
Na ons ontbijt hebben we een sukje de North Kaibab Trail afgestapt. Af en toe een druppeltje; alleen de kids deden een regenjasje aan. Prachtige bloemen en veel colibri’s gezien. Prachtig zicht vanaf de Coconino Overlook. Dan nog een beeje verdergestapt. Teruggekeerd na een uurtje stappen; drie moedige krijgers voorop; in een volggroep zat alleen paps, en mama was de rode lantaarn. Daarna reden we naar Cape Royal, waar we wachtten op het optrekken van de wolkenslierten. Bij momenten was het zicht heel goed. Angels Window en Cape Royal, Walhalla Overlook en Roosevelt Point toonden ons de indrukwekkende zichten van de North Rim; met zicht op het plateau en de Marble Canyons.
We keerden nog even terug naar de schitterende Lodge voor een sanitaire stop - en een laatste blik vanuit de zachte fauteuils van de lobby (foto).
Daarna reden we door via alweer een schitterende scenic route, richting Page, als tussenstop naar de South Rim. Ingecheckt in de Quality Inn op Lake Powell Boulevard North; de kamers vallen enorm mee. Het hotel komt me vreemd bekend voor - ik denk dat we hier in 1987 ook logeerden. Toen kwamen we in het donker aan, en werden we 's ochtends geconfronteerd met de oranjerode rotsen en het blauwe water van het stuwmeer.
