In Amerika ben je altijd onderweg. Fysisch, maar ook mentaal, op weg naar een ander, naar een beter leven. Zoals in dat typisch Amerikaans filmgenre, de road movie, maar dat teruggaat op de klassieke tijden zoals de Odyssee of de Aeneas.
Midnight Cowboy, Easy Rider, Grapes of Wrath. Deze laatste is gebaseerd op de roman van Steinbeck, waar Route 66 de metafoor is van de figuurlijke weg naar een beter leven. Alleen weten de hoofdrolspelers niet dat ze on the road zijn - ze hebben hun baggage mee; ze slepen hun verleden mee naar hun toekomst.
Geen land zo ideaal voor de road movie als Amerika, met zijn eindeloze, soms kaarsrechte wegen in the middle of nowhere. Soms merk je dat je in de bewoonde wereld komt, niet omdat je huizen ziet, maar omdat je GPS iets aangeeft wat op straten lijkt, en omdat je aan de kant van de weg steeds meer brievenbussen ziet, zoals rond Twentynine Palms.
En soms, soms zie je onderweg ook een regenboog, zoals hierboven on the road naar Bryce Canyon.
Somewhere over the rainbow
Way up high,
There's a land that I heard of
Once in a lullaby.
Somewhere over the rainbow
Skies are blue,
And the dreams that you dare to dream
Really do come true.
Someday I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me.
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me.
Somewhere over the rainbow
Bluebirds fly.
Birds fly over the rainbow.
Why then, oh why can't I?
If happy little bluebirds fly
Beyond the rainbow
Why, oh why can't I?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten