In Gent zouden ze zeggen, Bryce, wree waise, maar dat is het ook: surreëel, vreemd, mooi. We kochten wat eten (verschrikkelijk duur!) reden meteen door naar het uiterste punt: Rainbow Point, en daarna keerden we terug. Bryce is een National Park dat je vista per vista bekijkt, je ziet nergens het geheel. En elk punt is bewonderenswaardig mooi. Uit mijn notities blijkt dat Ponderosa het mooist is.
In Sunrise (denk ik) gingen we even naar beneden, zeer knap tot in een enge kloof, daarna veranderde het steile pad in een rustige wandeling beneden in het dal. Ineens hoorden we een behoorlijke donderslag, en nooit eerder zagen we mams zo resoluut terugkeren. Het bleef bij deze ene donderslag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten